É John Berger (1926-2017), novelista, ensaísta, formado en pintura,…, un dos maiores críticos de arte contemporánea e un dos mellores escritores británicos dos últimos anos
En “Fama e soidade de Picasso" o autor fai un percorrido íntimo pola vida e a obra do pintor, un home, un artista no que "o que é el importa moito máis que o que el fai", tal como menciónao o autor en varias ocasións.
Berger móstranos un libro, recoñezo que profundo e difícil de ler, onde xunto coa vida, o mundo e a obra do pintor malagueño fai unha recreación, unha interpretación da arte e do mundo de finais do século XIX e a primeira metade do século XX. Sinala a Picasso como “o indiscutible emperador da arte moderno", pero, a pesar diso, na súa actitude cara á arte e cara ao seu propio destino como artista "hai unha tendencia que non ten nada de moderna e que pertence con máis propiedade aos comezos do século XIX".
O autor destaca o poder do xenio de Picasso, un poder que desde moi novo “convértese nunha barreira contra as influencias estrañas e mesmo contra calquera dos seus propios plans conscientes”. Isto ten como consecuencia na propia actividade creativa do pintor, sempre, aínda que pareza raro, á marxe de “interferencias e interaccións”. Unicamente isto veuse abaixo, indica Berger, durante o Cubismo. Depois Picasso volve ao seu mundo. Todo iso cóntao con maestria, conta como o principal problema de Picasso foi a “imposibilidade de atopar un tema” que pintar (excepto durante o Cubismo), fala do seu illamento, de certa despreocupación de todo o que o rodea, fala das mulleres (reais e pintadas), da angustia que tivo os seus anos finais debido á vellez, á soidade,…
É un magnifico ensaio para coñecer ao xenio de Picasso, pero tamén para penetrarse no mundo da pintura, da arte, do ocorrido durante boa parte do século XX en Europa.
Para finalizar vou poñer un texto que me fixo lembrar algunhas conversacións co escultor Xosé Cid e a súa maneira de entender a arte, a maneira de achegarse e de sentilo. Xosé, en máis dunha ocasión, sempre me falou da subxectividade, da particular maneira que cada un ten de entender ou de sentir cando se pon diante dunha escultura, dun cadro etc.
E Berger, neste libro, fai a seguinte mención que, sen ser contraria, puntualiza un pouco:
“Así pois, para que un cadro teña éxito é indispensable que pintor e público estean de acordo no seu significado. O tema pode ter unha significación persoal para o pintor ou para o espectador como individuo; pero ha de haber tamén a posibilidade de que concorden ambas as significacións noutra xeral. É este o punto en que a cultura da sociedade e da época en cuestión precedan ao artista e á súa arte. A arte renacentista non tivese significado algún para os aztecas, e viceversa”
Se vos gusta a pintura, a arte e a boa literatura, a pesar da súa “dureza” non deixedes de ler este libro
