Aproveitando que regresaba de Vigo, aproveitando que tiña tempo e aproveitando que pasaba pola localidade ourensá de Melón animeime a determe e visitar o mosteiro de Santa María de Melón. Este pequeno municipio de Melón situado a beiras da antiga estrada nacional que comunicaba Vigo e Ourense "garda" o Mosteiro de Santa Maria de Melón o cal se atopa na parte baixa do pobo, rodeado dunha contorna natural dunha tremenda beleza, nunha paisaxe situada a beiras do rio Miño. Antes de continuar escribindo sobre o Mosteiro de Santa María de Melón é mencionar que estamos #ante unha das xoias do románico monástico ourensán e galego menos coñecida e por tanto, que mais sorprende aos visitantes






O Mosteiro de Santa María de Melón foi fundado no ano 1.142 polos monxes do cister procedentes de Clairvaux (Claraval, Francia) comandados polo Abad Giraldo. Nun principio, estes monxes rexeitaron vivir de rendas e basearon a súa economía na explotación das súas terras, para o que os relixiosos buscarán a axuda dunha serie de relixiosos chamados "conversos", que permitían explotar unha gran cantidade de terras afastadas xeograficamente.

A finais do S. XII e comezos do S.XIII os monxes empezan a converterse en "Señores" e a explotación indirecta vai gañando protagonismo. O seu patrimonio foi aumentando paulatinamente pola compra de terreos, por donativos ou pola cesión dalgúns nobres a fin de conservar o seu status. Outras veces forzaban aos aforados a outros mesteres tales como rendas en polbo, transporte de sardiñas, ou a Renda exclusiva de Melón que consistía na obrigación de cruzar o abade e acompañantes dunha beira á outra da Ria de Vigo en San Pedro Domaio.

Ata o século XIV as granxas e celeros foron os centros administrativos das propiedades monásticas.

A partir do século XIV endurécense as rendas e os recoñecementos de señoríos, así como a obrigación de alimentar aos representantes do mosteiro nos seus desprazamentos. Tamén se esixía a consideración de vasalaxe e obediencia cando os señores visitasen a comarca e o pago da "Loytosa" ou dereito de transmisión (para poder herdar os bens dos antepasados). Tamén existía unha penalización de 200 maravedíes a quen incumprise os contratos. Estas medidas pretendían evitar o abandono do campo cara aos núcleos urbanos.

No século XV entre as súas posesións destacan as situadas nos vales, nos que é de capital importancia o cultivo da vide. Entre os produtos obtidos destacan o peixe nas ribeiras do mar e nos pés da conca do Miño, o gando nas terras altas de montaña, e os cereais e viño nos vales de Louro, Tea, e Avia.

A principal causa da ruína do mosteiro hai que buscala na desamortización eclesiástica do século XIX, co fin da presenza dos monxes, provocando así a ruína dos seus claustros e igrexa. Despois da enclaustración gran parte da pedra foi vendida, ao prezo de 1 peseta por carro cargado, para a construción do templo da Cañiza.


















Foron pasando os anos nos que aos poucos o Mosteiro foise deteriorando, ata que xa no ano 1.999 foi adquirido pola Deputación provincial a un particular para posteriormente cedelo ao Concello de Melón, quen comezou unha completa restauración que foi levando a cabo nestes primeiros meses do ano 2.012. Dita recuperacion foi levada a cabo pola Xunta de Galicia, en colaboración co Ministerio de Fomento e o Ministerio de Cultura con cargo aos Plans e Programas para a conservación do Patrimonio Arquitectonico e Historico “1% Cultural”

Actualmente, e despois de diversas actuacións de recuperación, consérvanse algunhas dependencias do claustro e accesos a diversas zonas nas que podemos ver diferentes salas que antigamente facían servizo como despensas, almacéns, celas e demais estancias para o uso dos relixiosos que alí moraron. Tambien fixéronse algunhas plataformas e accesos novos ás zonas superiores .













Destaca, en todo este conxunto monumental, de especial maneira a igrexa do mosteiro de Melón, que debio ser unha replica a menor escala da de Oseira e declarado Monumento Histórico Artístico Nacional, concibiuse con planta de cruz latina, con tres naves de sete tramos (desaparecidas case totalmente a finais do século XIX) no corpo lonxitudinal, cruceiro marcado, cunha capela semicircular no costado oriental de cada un dos seus brazos, e cabeceira composta por unha capela maior rodeada de girola á que se abren tres ábsidas semicirculares (o central modificado no século XVIII) separados por tramos con vans. Este modelo de cabeceira, non coñecido na Orde do Cister fóra de Galicia, remite ao esquema presente na catedral de Santiago. As capelas do cruceiro explicitan a recepción de formulacións de orixe borgoñón.

A finais do século XIX desapareceu case por completo o corpo a igrexa e pechouse cun muro historicista o que, aos nosos ollos, convértea nunha igrexa-cabeceira, xa que o enorme tamaño desta contrasta coa case nulidade das naves. Outra reforma importante que sufriu a igrexa do Mosteiro de Santa María de Melón é a modificación, no século XVIII, da capela radial central.

Hai que destacar tamén, o impresionante e precioso cemiterio que se atopa aos pés de la Iglesia, no que podemos atopar á parte de antigas tumbas e nichos cargados de historia, algúns elementos como esculturas funerarias, cruceiros centenarios e algunhas salas mortuorias que realmente impresionan.

Por ultimo aconsellar a visita a este lugar pois é dunha beleza sobrecogedora tanto pola beleza do propio mosteiro, da igrexa, do cemiterio como pola contorna natural no que esta situado

PD: E coincidencias da vida, hoxe publícase na prensa que o Mosteiro de Melón será rehabilitado para hospedería e terá dez habitacións e un salón para eventos con financiamento do Ministerio de Fomento e da Xunta de Galicia







































Ya solamente falta cuatro días para que se celebre la XXXVIII Carrera Pedestre Popular de San Martiño, la mas importante carrera popular de Galicia

Ya solamente faltan cuatro días para poder cumplir el reto que me marque a principio de verano y que pasa por participar y acabar dicha carrera

Allá por el mes de junio me propuse correr un poco, bueno lo que hice fue salir a caminar. Al principio caminaba, después poco a poco,  fui intercalando periodos donde caminaba con otros de carrera, y así tacita a tacita  me fui animando hasta tal punto que me hice la promesa de participar este año en la San martiño y acabarla un una manera honrosa

Ya solo faltan cuatro días y atrás quedan dolores en las articulaciones, atrás quedan momentos de sufrimiento, alegrías por ir consiguiendo pequeñas metas y sobre todo mucha, mucha satisfacción por haber cambiado un ritmo de mi vida del que no me sentía especialmente orgulloso

El domingo estaré en la salida de la San Martiño, estará entro otros muchos corredores populares, correré y seguro, seguro que llegare sintiendome muy orgulloso de mi mismo.

Lo prometo.





Considerada unha das mellores series de televisión da historia, "Breaking Bad"finalizou en 2013, pero deixou un baleiro difícil de encher en todos aqueles que seguiron a historia de Walter White e o seu ascenso como o señor da droga de Albuquerque, Novo México.

O impresionante vídeo realizado por un fan da serie, por Alexandre Gasulla, mostra escenas da serie de televisión, de todas as súas tempadas; quen anteriormente publicou tributos en vídeo aos directores de cinema Stanley Kubrick, John McTiernan e os irmáns Wachowski.

O tributo a Breaking Bad inicia coa lectura do poema 'Ozymandias', de Percy Bysse Shelley, coa voz de Bryan Cranston, actor que interpreta a Walter White.

"My name is Ozymandias, king of kings: Look on my works, ye Mighty, and despair!" (o meu nome é Ozymandias, rei de reis. Vexan as miñas obras, poderosos, e desesperen!", di o texto; que coincide co infame accionar do cociñeiro de metanfetaminas.

Ozymandias, ademais, é o título do episodio 14 da quinta tempada de Breaking Bad, considerado como o mellor non só da serie; senón de todas as producións televisivas da historia. Chámano o episodio perfecto.














Estabamos coa cuarta ou quinta gran tormenta dos últimos días. Nos informativos a etiquetaban como "ciclogénesis explosiva". O caso é que tiña que asistir a Santiago de Compostela para unha reunión importante segundo o que me dixo a xerente da agrupación industrial. Na orde do día expúñanse varios temas como a ampliación do ámbito de actuación territorial e a cobertura, dentro da agrupación industrial, doutros ámbitos de negocio. Estupideces que me hacian lembrar o que oía no pobo dos meus avós cando era un criou "o que moito abraza pouco aperta"

Bueno, o caso é que chovía con ganas e xunto cos fortes refachos de vento, o percorrido pola autoestrada non podía ser en grao sumo desagradable. E se a iso sumábaselle o feito das ditosas chaves que me traían tolo desde o medio día, peor aínda. Perdera as miñas chaves, todas as chaves. Adoitaba portar un pesado e esaxerado feixe de chaves: as chaves de casa, as do portal, as do garaxe, as da oficina, as do portón da nave e mesmo algunha máis que creou que na miña vida utilice. E o que me jodia, á parte de non atopalas, ou perdelas segundo as versións, era como puidera ser que isto ocorrese

Seguía indo pola autoestrada mentres a choiva era cada ve máis intensa e a miña cabeza está máis pendente en lembrar o día e o que habia feito e onde fora que de conducir. Buscaba o momento e o lugar onde podían estar as miñas putas chaves.

Como todos os días esperteime ás sete e media da mañá. Oíase chover na rúa. Ese día, despois de afeitarme e ducharme, almorzara en casa. Saín ás oito e cuarto, coas chaves, e baixe á primeira planta do garaxe onde teño o coche. A miña praza de garaxe está pechada, pechada con persiana con chave. Seguindo coa secuencia dos feitos, abrín a persiana para sacar o coche, depositando no asento traseiro o chaquetón e o bolso onde levo papeis da empresa. Pechei a persiana e lle día ao pulsador que abre a porta que me permitiu saír á rúa.

Has fai catro días, onde agora esta ese pulsador, antes había unha fechadura a cal mediante unha chave, outra das que ían na miña llavero, abría a porta.

Saín para a empresa sita no polígono sen pararme en ningún lugar. Cando chegue estaba aberto o portón da zona onde entran e saen as mercadorías, por onde e entran os vehículos. Por ese motivo e aproveitando que estaba aberto accedín por alí no canto de por a entrada principal, que é por onde habitualmente fágoo. A única maneira de acceder por este lugar é que che abran desde o interior ou con chave. Outra das que perdín.

Indicar que adoito levar o "pesado llavero", agora mesmo "o pesado e perdido llavero" xunto con outro onde unicamente colga a chave do coche.

Estiven toda a mañá na oficina colgado do teléfono e con papeis. O único momento que saín de alí foi cun compañeiro para tomar café. Cando baixabamos pola escaleira lembrei que ía sen chave. Díxenlle que me esperase no coche que subía a por elas ao que me contesto que non me preocupase que as levaba el. Tomamos un café rápido para volver meter a cabeza entre papeis.

Teño o costume de deixar as chaves e os dous móbiles encima da miña mesa. Tamén teño o costume, sobre todo os teléfonos, e tamén as chaves aínda que menos, de cambiar a súa posición segundo váianme ou non molestando. O caso é que non lembro especialmente o que as miñas chaves estorbásenme cousa que si me paso cos teléfonos.

Estiven, como veño contando, movendo papeis con #certo #estrés ata as doce e dez. Esa foi, minuto arriba, minuto abaixo, cando saín da oficina pois tiña cita no médico ás doce. Xa se que era tarde, pero xa daba por descontado un certo atraso no centro de saúde.

Saín, como adoita ser costume no meu, con todo nas mans: o chaquetón, a carteira, os móbiles, as chaves,... Polo menos, pensándoo agora, as do coche. Ademais portaba unha caixa para deixar a un cliente de camiño á reunión da tarde. Está metina no maleteiro. Cando quixen abrir este caéronseme as chaves ao chan. Recollinas, carge todo, subinme e saín disparado cara ao médico.

Non tarde en chegar. Aparquei xusto diante e baixeime. Chegue con media hora de atraso e, tal como calculara, tan pronto me sentei na sala de espera, aos tres minutos, chamáronme. Tres cuartos de hora despois saín en dirección cara á miña casa non sen antes determe na casa dos meus pais para saudalos. Tamén neste caso baixei coas chaves do coche nada máis. Pechei o vehículo e pase dez minutos, o tempo xusto para preguntar como estaban e para dar uns cuantos bicos.

De alí funme á miña casa e foi nese momento, cando quixen entrar no garaxe, cando me dei conta da ausencia das putas chaves. Primeiro, pensei que se me caeron ao chan. Nada, no chan non estaban. Chame á oficina por si mas deixou no despacho. Nada, alí non había nin rastro. Lles pedi que baixasen onde tiven aparcado o coche por si estaban no chan. Nada, tampouco. E se, caésenme no garaxe. Grazas a un veciño puiden entrar. No chan nada. Ademais, a persiana da miña praza de garaxe estaba pechada con chave, cousa que non afago facer, e que polo menos demostra que ata aquel momento tíñanas no meu poder

Estaba a chegar a Santiago e, mentalmente, repetía ese percorrido unha e outra vez. Casa, garaxe, aparcamento, oficina, aparcamento, centro de saúde, casa. Unha e outra vez, unha e outra vez e non lograba encntrar nin o lugar nin o momento en que perdín as chaves. Puido ser despois de pechar a porta do garaxe. Puido ser cando carge o maleteiro do meu coche. Non sei

Poida que o luns aparezan dentro dun caixón ou que veña San Cucufato coas chaves e con cara de amigo pedindo por favor que non lle toque os collóns.

Non se, pero isto de non atopar sentido ás cousas, e xa se que se ptrata dunha perdida...e a molesta insistencia dunha choiva que seguia caendo cando xa circulaba por Santiago me estáaban facendo perder os nervios, e xa me chegou o que perdín por hoxe.




Leer más »


El Monasterio de San Lorenzo de Carboeiro se emplaza a las orillas del Rio Deza, en el municipio de Silleda, en un lugar recóndito, solitario y mágico. Un lugar protegido por la espesura de un  bosque de robles y castaños que se extienden por las laderas de sus montes.



Hace ya unos cuantos años, hacia 910 el rey Alfonso III el Grande, rey de Asturias tuvo unos “pequeños problemas” sucesorios con tres de sus hijos y que resolvió dividiendo su reino entre ellos: a García, su hijo mayor le correspondió León, a Fruela le toco Asturias y a Ordoño le asignó Galicia. Sería, por tanto, el primer monarca del Reino de Galicia.

Fue a partir de esa época, a principios de la Edad Media, cuando los monasterios, que ya tenían una presencia en Galicia desde la época de los suevos, tuvieron una relación más estrecha con los señores locales buscando mitigar y controlar a los señores y nobles que les eran contrarios a sus intereses.



A las orillas del Rio Deza, en una especie de península que forma uno de sus meandros, cerca de la actual Silleda (Pontevedra), relatan los documentos históricos, había una ermita que fue comprada por los condes Gonzalo Betótez en el año 939. Los condes financiaron la construcción de un cenobio, según las reglas de la época, proveyendo a la iglesia, desde un principio, con importantes reliquias, que propiciaron la llegada de peregrinos: reliquias de san Lorenzo, de san Hipólito, san Pelayo, san Vicente, san Juan Bautista, san Juan evangelista, santo Tomás, san Pedro y san Martín de Porres, así como una espina de la corona de Cristo en la cruz.

Fallecido el conde, su viuda rogó al rey Ramiro I de Asturias que tomase Carboeiro bajo su protección, hecho que proveyó al monasterio de especiales privilegios de la Corona y la colocó bajo la jurisdicción directa de León. Fue durante esta época, desde el siglo X al XII, cuando alcanzó su mayor prosperidad y que se reflejó al adquirir el carácter de abadía. Asimismo su papel político y económico se reforzó con la reforma benedictina impulsada desde el Cluny y que se plasmó en el arte y en la arquitectura contenido en el monasterio. Durante la primera mitad del siglo XII se reforma la casa monacal y en el año 1171, bajo la dirección del abad Fernando, se inicia la construcción de la iglesia románica de transición al gótico, que podemos ver actualmente.

La iglesia de Carboeiro presenta numerosas influencias de la catedral de Santiago. Entre estas destaca el uso de las nuevas bóvedas de crucería ensayadas en Compostela y la decoración de la portada principal, que representa a los ancianos músicos del Apocalipsis, al igual que en el Pórtico de la Gloria.




En años posteriores se relajaron las costumbres del monasterio y, finalmente, el rey Bermudo II dispersó a la comunidad y llevó al lugar a dos presbíteros. Desde ese momento el cenobio fue uno de los más influyentes de Galicia, con dominios sobre varias poblaciones e importantes abades.

Desde el año 1267 se tienen pocas noticias sobre Carboeiro y hacia 1500, tras la reforma de las órdenes religiosas auspiciada por los Reyes Católicos y promulgada por los papas Inocencio VIII y Alejandro VI, San Lorenzo de Carboeiro pasó ser un priorato dependiente de la abadía San Martín Pinario, en Santiago de Compostela, junto al antiguo priorato de San Isidro de Montes, reedificado en 1155. Carboeiro se convierte en una granja habitada por dos monjes dedicados al control de la hacienda, el cobro de las rentas y la vida espiritual de los habitantes del entorno.

A partir del s. XIV el monasterio entra en crisis. Las donaciones y compras disminuyen notablemente y las propiedades monacales padecen ataques y depredaciones por parte de los nobles. Ni siquiera la protección real puede frenar el proceso.

Pocas noticias documentales se conservan del Monasterio de Carboeiro durante los tres siglos siguientes, aparte de alguna reforma del edificio, el recuento de feligreses o de rentas recaudadas.

Con la Desamortización de Mendizábal de 1836, la casa prioral y varias tierras de su entorno salen a subasta pública, mientras que la iglesia pasa a pertenecer al obispado de Lugo. El conjunto monacal queda expuesto al expolio y al abandono.






Carboeiro entra en el siglo XX en un grave estado de ruina y así estuvo varios años a pesar de que en 1931 fue declarado Monumento Histórico-Artístico. En los años setenta se hacen las primeras actuaciones con el objetivo de limpiar y consolidar el monasterio y 1989 el Ayuntamiento de Silleda compra la casa monacal y los terrenos de su entorno. Finalmente, entre 1990 y 2009 el Ayuntamiento y la Xunta de Galicia realizan los trabajos de rehabilitación integral del conjunto monacal. Actualmente tiene la consideración de Bien de Interés Cultural (BIC), máxima figura de protección del patrimonio histórico.

Lamentablemente no pude entrar en el interior del templo por estar cerrado, no puede disfrutar de un templo donde destacan las dos portadas románicas de estilo compostelano (algunas fuentes afirman que son obra de discípulos del Maestro Mateo): En la principal están representados los 24 ancianos del Apocalipsis y la figura del Salvador con los evangelistas. Las otras dos puertas están bastante deterioradas. La planta es en forma de cruz latina. Constaba de tres naves y cabecera rodeada por girola rematada en tres capillas radiales dedicadas a San Benito, a la derecha a Nuestra Señora de Belén y la otra era usada como sacristía. Tiene tres rosetones en la parte superior, que corresponden a la época de transición al gótico.

En el interior sorprenden sus enormes columnas con sus trabajados capiteles que dividen la nave central de las laterales. Se hace extraño pensar como esta majestuosa y espléndida iglesia no llegó hasta nuestros tiempos. Vemos también las capillas y el altar, así como la girola. Varias piedras talladas con diversos motivos que adornan la iglesia provienen de la antigua capilla visigótica que allí se encontraba. Gracias a las escaleras de caracol podemos ascender hasta las torres que hoy en día están sin rematar. Las mismas escaleras pero hacia abajo, nos conducen, bajo la oscuridad hasta la cripta, que se haya a un nivel inferior para poder salvar el desnivel del terreno. Veremos aquí una sala del mismo trazado de la cabecera y también grandes columnas. 

Es muy recomendable darse una vuelta alrededor del monasterio, pues podremos ver el otro lateral que nos falta del templo y su portada. Veremos las distintas dependencias monacales, así como las caballerizas y el hermoso palomar. Daremos la vuelta y veremos la hermosa fachada trasera que estaba orientada al río y que era lo primero que veían los peregrinos que venían del Ponte do Demo.

Cuando me fui de ese increíble lugar, me hice la firme promesa de no tardar en regresar para ver y escuchar todos los tesoros y leyendas que allí se guardan












Hace aproximadamente 15 años cuando recorrí todo el perímetro de la muralla de Lugo. Desde entonces he estado unas cinco o seis veces en esta ciudad y en cada una de esas visitas he subido a las murallas y he caminado al menos un ratos por ella. Mi ultima visita tuvo lugar este pasado martes. Había ido a Lugo por temas personales, pero después de comer, me anime a caminar un poco por la muralla. Ascendió por lo zona donde se encuentra la torre llamada de A Mosqueira.




La muralla romana de Lugo, la cual esta considerada como Patrimonio de la Humanidad desde su inscripción en el año 2000, es el ejemplo mejor conservado de una antigua fortificación romana en Europa.

El origen de la actual ciudad de Lugo se remonta a un poblado celta. Durante la época del emperador Augusto, hacia el año 14 antes de Cristo, los romanos se apoderaron de él y fundaron Lucus Augusti. No tardó en convertirse en un importante punto de apoyo militar, de lo cual da la fe la muralla de la ciudad, cuya construcción, sin embargo, es mucho más tardía, pues se empezó en el siglo III. Durante los siglos siguientes, la muralla contuvo los ataques de las hordas enemigas; tal fue el caso de los árabes, en el año 714. A partir del siglo X, la ciudad ha vivido un período de paz continuada, razón por la cual el recinto defensivo se ha podido conservar hasta hoy. La muralla tiene una superficie de 34,4 hectáreas, con un perímetro de 2.117 metros, una altura de entre 8 y 12 metros, y un grosor de entre 4,2 y 7 metros. En su origen contaba con 85 u 86 cubos, coronados por sus respectivas torres, de los que aún se conservan 71; el acceso al recinto se realizaba a través de 5 puertas principales, y posteriormente se abrieron otras 5. La puerta Miñá y, tal vez, la Falsa son de la más antiguas. La puerta de Santiago, remodelada por completo en el siglo XVIII, conduce directamente a la catedral.



Una de las principales características de la muralla es que se encuentra completa en todo su perímetro y que su paseo de ronda (adarve) es íntegramente de uso público. La muralla se integraba en un completo defensivo formado por foso, muralla e intervallum. Además, es la única en los tres continentes por los que se extendió el Imperio Romano que conserva íntegro su perímetro.

 La planta de la Muralla es cuadrangular, con los ángulos suavizados, y ocupa una zona de terreno topográficamente irregular, más alta al noroeste y en descenso hacia el sudeste. Siguen siendo un enigma los motivos de ese trazado que dejó fuera importantes zonas residenciales de la antigua ciudad romana y en cambio protegió terrenos descampados. 

 Los romanos construyeron la Muralla con lajas de pizarra y bloques de granito, materiales muy abundantes en las cercanías de Lugo. Pero el núcleo de la obra es un mortero fabricado con tierra, piedra suelta y guijarros, cementado con agua. Los constructores de la Muralla encontraron en la pizarra un elemento similar a sus ladrillos de cerámica y utilizaron el granito sobre todo para reforzar las torres que flanqueaban las puertas.

 La Muralla Romana de Lugo es un monumento, un conjunto y un lugar de interés arqueológico que con su presencia ha modificado y condicionado el discurrir urbano de la ciudad. El Centro de Interpretación de la Muralla trata de explicar la historia y la influencia del monumento romano en la ciudad de Lugo al largo de la historia. Está ubicado en un edificio del siglo XVIII, en pleno casco histórico.






Cada vez que paseo por la muralla me suelo transportar en el tiempo a los orígenes de la ciudad de Lugo. Me imagino como pudo ser el aquel poblado en aquel alto circundada por el río Miño, como pudo ser el posterior asentamiento romano protegido por tan impresionante muralla y como esa misma muralla delimita claramente mis gustos: Me parece especialmente atractiva y dinámica la zona histórica, la zona urbana que contiene dicha muralla y lo poco que me llama la que está fuera.

Otras de las cosas que me gustan aparte de pasear por la muralla, aparte de fomentar la imaginación y los viajes a tiempos pasados, es porque la muralla es un perfecto mirador de la ciudad. Desde lo alto se puede admirar desde la Catedral de Santa María, ejemplo de convivencia de los estilos románico, barroco y neoclásico, hasta restos arqueológicos, o patios de diversos colegios, o huertas, jardines, casas que abren y cierran sus puertas directamente a las gentes que por allí paseábamos, etc.

Después de media hora, aproximadamente, baje de la muralla. Había accedido a ella por las escaleras que se encuentran cerca de la Plaza de Campo Castelo y baje por las escaleras que están junta a la Puerta de la Rua Nova. Camine en busca del coche que lo había dejado en el parking de la Plaza de Ferrol. Me fui de allí, sabiendo que la próxima vez que vuelva, volveré a recorrer la muralla.







El 19 de noviembre de 2002 un buque llamado Prestige, el cual estaba vestido de un enrevesado traje donde el propietario es liberiano, su gestor griego, el propietario de la carga suizo y la aseguradora tiene su domicilio en Londres, se hundió frente a las costas gallegas ocasionando un vertido de más de 60.000 toneladas de fuel, que provocó uno de los mayores desastres ecológicos de la historia de España y de la navegación a nivel mundial, 

Once años, menos seis días después, la Audiencia Provincial de La Coruña acaba de emitir una sentencia que ha absuelto a los tres acusados: el capitán del buque, Apostolos Mangouras; el jefe de máquinas, Nilolaos Argyropoulos; y el exdirector de la Marina Mercante Jose Luis López Sors. A todos ellos los exime de responsabilidad penal y se hace mención de que el desastre se debe a un accidente por un fallo estructural cuyo origen "nadie puede precisar". La sentencia, lo que si hace es condenar al que fuera capitán del buque a nueve meses de prisión por "desobediencia grave" al negarse a seguir las indicaciones de las autoridades marítimas en los momentos inmediatamente posteriores al accidente



Recuerdo que en aquellos momentos expuse mi opinión en una desaparecida web que se llamaba www.peritotapia.com y que recupero aquí:

"... menuda mierda nos está llegando. A nosotros, gallegos amantes de nuestras costas, de nuestra gente dedicada al mar, de nuestra fauna y flora, de nuestra forma de entender la vida,... de nuestra tierra en general. Pues nada, a jodernos!. Resulta que cada cierto tiempo vienen unos "fulanos" que nos vacían su mierda (no solo al petróleo me refiero), además de los que permiten que esto ocurra y los que no tienen ni puta idea de como evitar que así sea. Dicen de los gallegos, que nunca se sabe si vienen o van; eso dicen, pero me gustaría aclarar que si sabemos lo que queremos que nos venga y lo que queremos que se vaya de nuestra tierra: queremos que no venga petróleo o cualquier otra mierda a nuestras costas, a nuestros montes,... y queremos que no vengan políticos (también de "mierda") a joder aún más situaciones como en la que nos encontramos. Por contra, si que queremos que nuestras playas sigan como hasta hace poco, que nuestro paisaje siga siendo verde y que nuestra gente trabaje y viva de su su trabajo, de lo que siempre vivió,... Resumiendo queremos ser gallegos en nuestra Galicia" .

La sentencia, que desde luego no he leído, y las noticias que ha generado me han dejado un sentimiento de resignado vacío. Entiendo que los accidentes ocurren, hasta puedo entender que las penas de cárcel no tenga que ser la meta final que cierren casos como estos. Lo que si hecho en falta de todo este caso es que el daño medioambiental que supuso el hundimiento del Prestige no sea "responsabilidad de nadie" y que todo ello haya sido únicamente pagado y soportado por todos nosotros.

¿Que pasa con los responsables de permitir que buques como estos naveguen por los mares?, ¿que pasa con las compañías de seguros?, ¿qué pasa con los responsables políticos que con sus decisiones permiten la vigencia de legislaciones o de falta de legislaciones que dan aire a todo ese entramado que aun existe y que permiten a bombas de relojería, disfrazadas de barco, se mueven flotando sobre los distintos mares del mundo?, ¿no hay nadie que se haga cargo de los más de 1000 millones que supuso todo esto?, ¿cuando dejaremos de ser la tierra del "todo gratis"?.

Me duele esta sentencia por mis paisanos que viven en zonas donde el mar se muestra todos los días del año, me duele por los que vivimos m´ss adentro, me duele por los miles de voluntarios que generosamente vinieron a ofrecer su ayuda, me duelo porque nos es justo.


oscuroabismo. Con la tecnología de Blogger.