Hoy hace diez años en que comencé con  este invento llamado "desdemiascensor".  En mi primera publicación decía que  "había me decido a dejar de subir por las escaleras, para decantarme por este moderno ascensor que me permita llegar antes a niveles, a la puerta de otros vecinos para pedirle un poquito de azúcar con los que endulzar mis cafés. Espero que este ascensor me ayude a moverme rápido para aprender, para poder decir y oír palabras interesantes que hagan que la sordera que a veces sufro no vaya a más"


Ese ascensor ha funcionado a ratos, hubo épocas que lo cogía de manera continua para subir y bajar, me ayudo a llevar pesadas cargas y a bajar la basura. He subido muchas veces para no encontrarme en las escaleras con vecinos a los que no me apetecía ver y soportar sus rollos y he corrido para llegar ha tiempo antes de que la puerta se cierre y tener que esperar. 

En otros momentos no lo he cogido pues prefería subir escaleras  o no venia al edificio y pasaba días y noche en otros lugares. 

Pero, afortunadamente, siempre vuelvo a casa, siempre vuelvo a coger mi ascensor para llegar a mi piso. No es el mejor ascensor, es bastante mejorable. Suele hacer ruido y no es muy rápido, pero a mi me vale para hacerme más cómoda la subida y para que en las bajadas me de tiempo a pensar

Lo mejor de todo es que llevo diez años subiendo y bajando con mi mujer, me han acompañado mis dos hijos, lo más grande que tengo. Mi vida a nivel profesional ha cambiado, es distinta y eso lo sabe el espejo en el que me miraba buscando respuestas. Afortunadamente nunca he dejado de trabajar pero de otra manera, de manera distinta, con otras responsabilidades. 

Me hecho mas viejo,  y los viejos necesitamos algo donde apoyarnos, algo con que ayudarnos para volver a dormir a casa. Y este ascensor siempre estará ahí para ayudarme, y gracias a  "desdemiascensor" podré plasmar todo aquello que me vaya pasando 

Seguiré cogiendo mi decano ascensor cuando vaya a casa mis vecinos, cuando suba y baje pesadas cargas, cuando este cansado o cuando quiera hablar del tiempo, de si llueve o hace sol


Ayer, lunes, era un precioso dia de primavera. El sol y las temperaturas ayudaban a la gente a sentirse optimista, alegre, con ganas de salir a pasear, a caminar a disfrutar de la vida. Y si estabas en Taboadela el dia todavia era mas bonito y apetecia aun mas salir a perderter por sus caminos, por sus pueblos.

Yo soy de un pueblecito llamado Taboadela, un lugar situado a pocos kilometros al sur de Ourense (Galicia).

No vivo allí, no vivo allí lamentablemente, pero me siento un vecino más del pueblo y muy, muy orgulloso de él, aún reconociendo la gran cantidad de carencias que arrastra el ayuntamiento, carencias y ausencias que ya son crónicas. La dejadez, el silencio, la falta de gestión, la culpable resignación, el chantaje, la complicidad,... son adjetivos que definen perfectamente las razones por las que un pueblo con las posibilidades de Taboadela se encuentre en la situación en la que está en pleno siglo XXI

Tenemos todo lo que se necesita para poder vivir bien. Es cierto que no somos un lugar donde se asiente la industria, nos somos una zona de recursos agrícolas y ganaderos, nos somos una gran ayuntamiento. Pero somos el mejor ayuntamiento de la provincia de Ourense, y esto desde luego es una opinión de lo más subjetiva, pues estamos muy cerca de todo.

Estamos muy cerca de todo y a la vez muy alejados

Mi municipio linda con el municipio de Allariz (quizás el mas turístico de la provincia), con el municipio de San Cibrao das Viñas y su Polígono Industrial y su Parque Tecnológico, con Ourense, la capital de la provincia nos queda a poco mas de diez kilometros, nos cruza la autovía de las Rias Baixas, con el mayor estación de ferrcarril de mercancías de la provincia, etc. Somos un punto sobre el que gira todo eso y somos, tambien, un sitio incomunicado, sin autobuses, sin medios que permitan a los vecinos desplazarse. Unos vecinos que cada vez descienden en número y aumentan en edad

Tenemos unas serie de poblaciones con un gran valor etnografico, con un valor social y patrimonial ciertamente interesante. Tenemos grandes zonas que se encuentra en un estado lamentable de conservacion tanto por la pérdida de población como por la inexistencia de medidas de mejora y conservación y que sin embargo son suceptibles de un gran aprovechamiento residencial

A pesar de todo esto, y con todo, los pueblos de Taboadela siguen siendo un lugar que realmente merece la pena.


Pero hace unos días una oscura sombra amenaza con castigar aun más el caminar de nuestro pueblo, una sombra que pretende "enterrarnos", y lo digo de manera literal, pues existe un peligro evidente para una zona de gran valor paisajístico, natural, con grandes posibilidades de desarrollo habitacional (si así lo quisiera el poder politico), una zona donde los vecinos viven y pasean y corren ...

A raiz de la publicación el pasado días 6 de mayo en el BOP de Ourense de la relación, concreta e individualizada, de los bienes y derechos afectados por el Proyecto de Construcción y la Plataforma de Integración Urbana e Acondicionamiento da red ferroviaria de Ourense, en los tramos Taboadela-Seixalbo y Seixalbo-Túnel de Montealegre, tuvimos conocimiento de la ocupación de los terrenos en los polígonos 41 y 42 y 44, por parte de la Administración de Infraestructuras Ferroviarias, ADIF, para hacer un vertedero de los materiales de las obras

Dicha zona, como ya dije antes, es una zona de un gran valor paisajístico y natural, donde existen un número importante de viviendas (lugar deEspiñerio), Residencia de la Tercera Edad y Centro de día, empresas, granjas,... y que tiene a la localidad de Taboadela a menos de un kilometro al sur

Llama la atención que en el primer tramo que corresponde a Taboadela hay poco más de 30 parcelas afectadas, mientras que en el segundo son 277. En total, más de 300 para servir de vertederos para los escombros del AVE.

En la propuesta inicial de Ministerio de Fomento y de ADIF se contemplaban dos posibles alternativas: una haciendo un gran tunel , bajo la zona de Espiñeiro, y otra que contemplaba la posibilidad de hacer una estructura elevada que salvaria el río do Mesón de Calvos hasta núcleo de Santa Leocadia, y que finalmente fue la que triunfó por razones economicas.

Para poder ejecutar cualquiera de las dos alternativas se reservaron distintas zonas, con 10 subzonas en total, casi 50 hectáreas. Lo indignante, y de ahi parte de las razones de las quejas vecinales, es que se expropiaran las parcelas (expropiaciones definitivas, de partes de las parcelas, en algunos casos curiosos, de ocho, nueve metros, hasta dos mil o tres mil metros) a los vecinos de manera definitiva para acumular, ya no solo los materiales que se puedan producir en el entorno, sino los que se extraigan del túnel de Rante que dista 6.5 quilómetros del vertedero y los del tramo que va de Seixalbo al túnel de Montealegre.

Ante todo esto los vecinos de Taboadela, un gran número de ellos, dejamos el sol de un día magnífico, los paseos, las charlas y los juntamos para hablar, para adoptar las medidas necesarias para que nuestro patrimonio natural, nuestras casas, nuestras fincas y nosostros mismos dejemos ya de ser un lugar que no importa

Taboadela si que importa, por lo visto ayer, y por las respuesta que estoy seguro van a tener todos los vecinos. Taboadela empezo ayer a sentirse orgullosa de ser y de poder ser un mejor lugar para nosotros y para los que vendrán


Ayudanos a que se nos escuche: firma aquí
#VertederosAveTaboadela

 


Hace unos días tuve la ocasión de acercarme hasta el Monasterio de San Esteban de Ribas de Sil, actualmente Parador de Turismo, con la intención de tomarme un cafe y disfrutar unos breves minutos de la quietud y de la belleza de su arquitectura y del entorno que lo rodea

Lamentablemente durante estos meses el Parador está cerrado al público por lo que, lejos de lamentarme, aproveche para dar un pequeño paseo por sus alrededores, por un precioso entorno formado por bosques de castaños y de robles, caminando por un estrecho y empedrado camino, disfrutando de un apabullante silencio y de una reconfortante serenidad. 

Estuve unos pocos minutos, únicamente unos minutos que me permitieron recordar los tesoros que tenemos en la provincia de Ourense, los desconocidos y poco promocionados bienes artísticos, arquitectónicos, históricos y naturales que no acabamos de valorar lo suficiente

Por mi parte, recomendar una visita, aunque sea pequeña para tomarse un café y caminar.

Es un consejo
















Un día como hoy de hace 10 años estaba, junto como mi mujer y mi hermana, sentados, tomando café, en la estación de ferrocarril de Ourense. Era una noche fría, muy fria. La nieve cubría buena parte del territorio español. 

Estábamos allí esperando un tren que nos llevaría hacia Egipto. Aquel fue un viaje de apenas una semana que nos permitió recorrer de sur a norte el país africano. Fueron unos increíbles días, que vimos, del que tome nota convenientemente y que nos llevó en barco por el Nilo, un Nilo que era el denominador común de todos los sitios que visitamos. 

Estuvimos viendo, tocando, disfrutando de los restos de una increíble civilización, de los templos, tumbas, pirámides,....vimos cumplido el sueño de conocer el Egipto de los faraones y el Egipto de nuestros días y que refleja en su capital, El Cairo. Una inmensa ciudad llena de maravillas y de pobreza,   donde la religión esta muy presente y donde se nota cierta aspiracion a avanzar

Aquellos eran días donde mandaba Hosni Mubarak, como lo había hecho durante los 23 años anteriores y que dirigía los designios del país y de sus habitantes sin apenas voces en contra. 

Hoy aquel pais es resultado de la "Primavera Arabe"que tuvo lugar en el 2011, y en donde se derrocó a Mubarak tras dos semanas de manifestaciones en la Plaza Tahrir, la misma donde tomamos el metro que nos llevó al barrio copto, y que llevo al poder a Mohamed Morsi. Pero también es el resultado del golpe de Estado del 2013 por parte del ejercito, y que derribó al primer gobierno democrático de la historia de Egipto, dirigido por el presidente del Consejo Supremo de las Fuerzas Armada, Abdul Fatah al-Sisi, y cual suspendió la Constitución "Islamista" y desembocó eun un gobierno interino con Adli Mansur como presidente.

Actualmente Egipto se encuentra en una situación de inestabilidad política y de violencia, muy similar a la de muchos países árabes. 

Yo me quedo con los recuerdos de aquel viaje un viaje que espero repetir algún día pues me ha quedado mucho que ver, mucho









Aproveitando que regresaba de Vigo, aproveitando que tiña tempo e aproveitando que pasaba pola localidade ourensá de Melón animeime a determe e visitar o mosteiro de Santa María de Melón. Este pequeno municipio de Melón situado a beiras da antiga estrada nacional que comunicaba Vigo e Ourense "garda" o Mosteiro de Santa Maria de Melón o cal se atopa na parte baixa do pobo, rodeado dunha contorna natural dunha tremenda beleza, nunha paisaxe situada a beiras do rio Miño. Antes de continuar escribindo sobre o Mosteiro de Santa María de Melón é mencionar que estamos #ante unha das xoias do románico monástico ourensán e galego menos coñecida e por tanto, que mais sorprende aos visitantes






O Mosteiro de Santa María de Melón foi fundado no ano 1.142 polos monxes do cister procedentes de Clairvaux (Claraval, Francia) comandados polo Abad Giraldo. Nun principio, estes monxes rexeitaron vivir de rendas e basearon a súa economía na explotación das súas terras, para o que os relixiosos buscarán a axuda dunha serie de relixiosos chamados "conversos", que permitían explotar unha gran cantidade de terras afastadas xeograficamente.

A finais do S. XII e comezos do S.XIII os monxes empezan a converterse en "Señores" e a explotación indirecta vai gañando protagonismo. O seu patrimonio foi aumentando paulatinamente pola compra de terreos, por donativos ou pola cesión dalgúns nobres a fin de conservar o seu status. Outras veces forzaban aos aforados a outros mesteres tales como rendas en polbo, transporte de sardiñas, ou a Renda exclusiva de Melón que consistía na obrigación de cruzar o abade e acompañantes dunha beira á outra da Ria de Vigo en San Pedro Domaio.

Ata o século XIV as granxas e celeros foron os centros administrativos das propiedades monásticas.

A partir do século XIV endurécense as rendas e os recoñecementos de señoríos, así como a obrigación de alimentar aos representantes do mosteiro nos seus desprazamentos. Tamén se esixía a consideración de vasalaxe e obediencia cando os señores visitasen a comarca e o pago da "Loytosa" ou dereito de transmisión (para poder herdar os bens dos antepasados). Tamén existía unha penalización de 200 maravedíes a quen incumprise os contratos. Estas medidas pretendían evitar o abandono do campo cara aos núcleos urbanos.

No século XV entre as súas posesións destacan as situadas nos vales, nos que é de capital importancia o cultivo da vide. Entre os produtos obtidos destacan o peixe nas ribeiras do mar e nos pés da conca do Miño, o gando nas terras altas de montaña, e os cereais e viño nos vales de Louro, Tea, e Avia.

A principal causa da ruína do mosteiro hai que buscala na desamortización eclesiástica do século XIX, co fin da presenza dos monxes, provocando así a ruína dos seus claustros e igrexa. Despois da enclaustración gran parte da pedra foi vendida, ao prezo de 1 peseta por carro cargado, para a construción do templo da Cañiza.


















Foron pasando os anos nos que aos poucos o Mosteiro foise deteriorando, ata que xa no ano 1.999 foi adquirido pola Deputación provincial a un particular para posteriormente cedelo ao Concello de Melón, quen comezou unha completa restauración que foi levando a cabo nestes primeiros meses do ano 2.012. Dita recuperacion foi levada a cabo pola Xunta de Galicia, en colaboración co Ministerio de Fomento e o Ministerio de Cultura con cargo aos Plans e Programas para a conservación do Patrimonio Arquitectonico e Historico “1% Cultural”

Actualmente, e despois de diversas actuacións de recuperación, consérvanse algunhas dependencias do claustro e accesos a diversas zonas nas que podemos ver diferentes salas que antigamente facían servizo como despensas, almacéns, celas e demais estancias para o uso dos relixiosos que alí moraron. Tambien fixéronse algunhas plataformas e accesos novos ás zonas superiores .













Destaca, en todo este conxunto monumental, de especial maneira a igrexa do mosteiro de Melón, que debio ser unha replica a menor escala da de Oseira e declarado Monumento Histórico Artístico Nacional, concibiuse con planta de cruz latina, con tres naves de sete tramos (desaparecidas case totalmente a finais do século XIX) no corpo lonxitudinal, cruceiro marcado, cunha capela semicircular no costado oriental de cada un dos seus brazos, e cabeceira composta por unha capela maior rodeada de girola á que se abren tres ábsidas semicirculares (o central modificado no século XVIII) separados por tramos con vans. Este modelo de cabeceira, non coñecido na Orde do Cister fóra de Galicia, remite ao esquema presente na catedral de Santiago. As capelas do cruceiro explicitan a recepción de formulacións de orixe borgoñón.

A finais do século XIX desapareceu case por completo o corpo a igrexa e pechouse cun muro historicista o que, aos nosos ollos, convértea nunha igrexa-cabeceira, xa que o enorme tamaño desta contrasta coa case nulidade das naves. Outra reforma importante que sufriu a igrexa do Mosteiro de Santa María de Melón é a modificación, no século XVIII, da capela radial central.

Hai que destacar tamén, o impresionante e precioso cemiterio que se atopa aos pés de la Iglesia, no que podemos atopar á parte de antigas tumbas e nichos cargados de historia, algúns elementos como esculturas funerarias, cruceiros centenarios e algunhas salas mortuorias que realmente impresionan.

Por ultimo aconsellar a visita a este lugar pois é dunha beleza sobrecogedora tanto pola beleza do propio mosteiro, da igrexa, do cemiterio como pola contorna natural no que esta situado

PD: E coincidencias da vida, hoxe publícase na prensa que o Mosteiro de Melón será rehabilitado para hospedería e terá dez habitacións e un salón para eventos con financiamento do Ministerio de Fomento e da Xunta de Galicia







































oscuroabismo. Con la tecnología de Blogger.