Acabo de ler La hija de Sergio del Molino, e desfruteina enormemente. Non é unha sorpresa: é un autor polo que sinto unha clara debilidade e ao que sigo con bastante fidelidade, tanto nas súas novelas (La España vacía, La piel, Un tal González, Los alemanes, entre outras) como nos seus ensaios, artigos ou intervencións na radio. Ten unha mirada moi persoal, e neste libro volve demostralo con fartura.

A obra destaca, en primeiro lugar, pola súa estrutura, que combina dous rexistros moi diferentes pero perfectamente complementarios. A primeira parte adopta un ton máis narrativo, próximo á novela clásica, e resulta simplemente marabillosa. A través do personaxe de Juan Antonio Rascón, reconstrúese a vida de Rosario Weiss, a quen o autor presenta sen ambaxes como filla de Francisco de Goya. Este percorrido sitúanos na Quinta do Xordo e lévanos ata o exilio en Burdeos, todo iso enmarcado nunha España convulsa, marcada polo regreso de Fernando VII, as tensións políticas e as loitas liberais.

Nesta parte, se nos afastaos un pouco de Goya, un dos aspectos que máis me interesou é o protagonismo que adquire Leocadia Zorrilla, nai de Rosario Weiss. A súa figura emerxe con forza, definida por unha personalidade complexa, digna e comprometida, o que a converte nun dos grandes descubrimentos do libro. Ademais, Sergio del Molino achéganos de maneira maxistral á figura de Francisco de Goya e, especialmente, ás súas Pinturas Negras, conseguindo transmitir non só a súa escuridade e forza, senón tamén o seu contexto e o seu sentido. Son, de feito, as obras que persoalmente máis me gustan do Museo do Prado —e iso que alí hai auténticas marabillas—, e o autor consegue que as vexamos cunha profundidade renovada.

A segunda parte inclínase máis cara ao ensaio. Nela, o propio Sergio del Molino reflexiona sobre o proceso de escritura, a súa implicación persoal coa historia e a súa conexión íntima con Rosario Weiss. Resulta especialmente suxestivo como, a partir da contemplación dun retrato no Museo do Prado (sala 62A), reconstrúe non só unha figura histórica, senón tamén unha ausencia: a dunha muller relegada no relato oficial. Ademais, afonda na figura de Francisco de Goya, presentándoo como unha ponte entre xeracións, o último dunha época e o precursor dunha nova forma de entender a pintura.

Máis alá da biografía de Rosario, o libro funciona tamén como un retrato da España do século XIX: un país atravesado pola violencia, o peso do puritanismo, a influencia do clero e os conflitos entre distintas correntes políticas. Ao mesmo tempo, estas reflexións transcenden o puramente histórico e dialogan con outras realidades, como a francesa, invitando a pensar sobre a liberdade, a cultura ou mesmo a barbarie en distintas sociedades.

Pero hai algo máis: o libro tamén fala do propio autor. Percíbese o seu amor pola historia e a literatura, así como a súa capacidade para entrelazalas. Aparecen, ademais, temas recorrentes na súa obra, como as relacións paterno-filiais ou a reflexión sobre o poder e os seus mecanismos. Nalgúns momentos, mesmo lembra traballos anteriores seus, tanto na forma de explicar o país como na maneira de analizar os seus protagonistas.

A figura de Rosario Weiss preséntase como alguén adiantada ao seu tempo, moldeada en gran medida polas súas circunstancias, o que abre a porta a reflexións máis amplas sobre o papel do entorno na construción dunha vida. Nese sentido, o libro conecta tamén coa actualidade, abordando temas como o exilio, o abandono, os dereitos, a educación ou os labirintos do poder, cuestións que seguen plenamente vixentes.

Se tivese que resumir o libro cunha imaxe, diría que é como unha casa con moitas fiestras: fiestras que permiten mirar cara dentro, descubrindo matices e estancias ocultas, pero tamén cara fóra, conectando o pasado co presente.

Ademais, Sergio del Molino deixa no libro unha frase sobre a arte que, sen dúbida, gardo: “Si soy libre y no sufro por estar excluido de todas las tribus, es por la verdad sublime que, cada cierto tiempo, encuentro en el arte”.

En definitiva, é unha obra que recomendo sen dubidar. Non só para comprender mellor a arte ou a historia, senón tamén para reflexionar sobre quen somos e de onde vimos.

Hai uns días, mentres gozaba dun café en Penelas, contemplei como a igrexa de San Vicente erguíase con orgullo no alto. Animado decidinme visitar a igrexa, a cal se atopa en Aldea dá Costa, aproveitando que o atardecer se presentaba encantador, bañado por unha luz perfecta. Ao chegar, todo irradiaba unha maxia especial: a paisaxe, a igrexa, a reitoral e, sobre todo, a inmensa quietude que o envolvía todo. Era un atardecer frío e despexado, cun sol que pronto se ocultaría e que asolagaba cunha atmosfera especial toda a contorna. Como mencionei anteriormente, tanto a igrexa como a reitoral atópanse na Aldea dá Costa (Paderne de Allariz), un pequeno grupo de casas que buscan illarse das présas, do ruído e das multitudes. 

A Igrexa de San Vicente de Coucieiro é un templo de planta rectangular con cuberta a dúas augas, construído en perpiaño granítico perfectamente labrado e escuadrado. A súa fachada principal exhibe unha porta de acceso adornada baixo un arco de medio punto, seguida en altura por un óculo de grandes dimensións que alberga unha cruz puntiaguda calada en cristal. Sobre o óculo elévase a espadana, unha peza de dobre ollo coroada por pináculos que flanquean unha sorprendente áncora pétrica coroada por unha cruz latina sen figuración. Esta inusual espadana foi modificada parcialmente hai aproximadamente dous séculos (1815). 

Xunto a ela atópase a Reitoral de San Vicente de Coucieiro, un edificio en estado ruinoso de planta rectangular e cuberta a dúas augas. A súa fachada está composta por cachotería de granito da modalidade de opus incertum, encintada en cal, o que xera un fermoso contraste estético. Esta vivenda comunícase directamente co atrio do templo e coa rúa, neste último caso a través dun portalón cuberto separado da casa por un patio. Na súa fachada oeste, a vivenda presenta un balcón amplamente desenvolvido ao que se accede mediante escaleiras dun só tramo labradas en pedra. A reitoral está illada da veciñanza mediante un alto muro de 2.5 metros de altura construído en opus vittatum.