“PEL DE CORDEIRO” (Ledicia Costas)

“Pel de cordeiro” de Ledicia Costas é unha novela que me gustou moitísimo e sorprendeume gratamente. Coñecía a Ledicia Costas polo seu traballo na literatura infantil e xuvenil, pero esta obra para adultos amosa unha gran habilidade para mergullarnos nunha historia chea de misticismo, realismo e crítica social.

A trama desenvólvese en dúas épocas diferentes, unindo as vidas de Catalina e Lola, dúas mulleres separadas por máis de dous séculos pero conectadas por experiencias de resistencia e transformación. Na primeira parte, sigo a historia de Catalina, unha moza que medra nunha Galicia rural, analfabeta e máxica, onde a morte e a maxia están sempre presentes. Fascinoume como Costas describe este mundo ancestral, cheo de sabedoría popular e do poder das plantas medicinais, un coñecemento que Catalina herda da súa avoa. A ambientación escura e chea de rituais e conxuros absorbeume por completo, e a autora denuncia as inxustizas que sufriron moitas mulleres por practicar estas artes nunha sociedade que as perseguía e temía.

A segunda parte da novela, centrada en Lola, transpórtanos ao século XXI e, nun primeiro momento, parece romper coa atmosfera creada na historia de Catalina. Sen embargo, axiña me conectei con Lola e coa súa crise persoal: a ruptura da súa relación, as súas dúbidas sobre a maternidade e o colapso emocional que a leva a cuestionarse toda a súa vida. Costas aborda temas como a violencia obstétrica e a vulnerabilidade das mulleres no sistema de saúde (deixando ao hospital de Ourense nun mal lugar), e sentín que a historia de Lola ofrece unha reflexión profunda sobre a busca de identidade e a necesidade de sanar, tanto emocional como fisicamente.

A pesar dos momentos duros e crús, a narrativa envolvente de Costas atrapoume por completo. A conexión entre as loitas destas dúas mulleres, separadas no tempo pero unidas no seu desexo de liberdade e de desafiar o destino, fai que a historia sexa conmovedora e que sexa imposible deixar de ler.

“Pel de cordeiro” é unha lectura que recomendo moitísimo. Non só entretén, senón que tamén invita a reflexionar sobre a historia, a forza das mulleres e os desafíos persoais que todos e todas enfrentamos. Para quen estea interesado, pode atopala na Biblioteca Pública Municipal de Taboadela

5.6.24

Capela de O Moredo

by OSCUROABISMO

No comments yet

Cheguei á Capela de O Moredo, situada un pouco antes da aldea do mesmo nome, unha pequena aldea que actualmente está practicamente deshabitada e que pertence ao concello de Paderne de Allariz. A capela, aínda que modesta en tamaño, é encantadora coa súa planta rectangular. Os seus muros, levantados con perpiaño granítico concertado na modalidade de "opus vittatum", mostraban unha construción sólida e artesanal. A capela estaba protexida por unha cuberta a catro augas, e na súa fachada principal destacaba un grande van rectangular, hoxe pechado por unha parede de madeira calada que albergaba unha porta.

Unha das características máis notables do edificio era o cabido cuberto, un espazo aberto sostido por dous esteos de granito con arestas biseladas. Este cabido tiña a función de resgardar aos fieis das inclemencias do tempo cando acudían ao templo.

Preto da capela erguíase un cruceiro sen figuración, un elemento que, aínda que sinxelo, complementaba a contorna da capela.

A Capela de O Moredo estaba dedicada a San Bartolomeu, cuxa iconografía clásica inclúe un coitelo e unha diabla. San Bartolomeu é coñecido na arte por ser representado cun gran coitelo, aludindo ao seu martirio, pois segundo o martiroloxio foi esfolado vivo, razón pola que é o patrón dos curtidores. Ás veces tamén se lle representa suxeitando cunha cadea a unha diabla, símbolo da súa vitoria sobre o mal segundo diversas tradicións. A fisonomía de San Bartolomeu, segundo a descrición en "A lenda dourada" de Santiago de la Vorágine, é a dun home de estatura corrente, con cabelos ensortellados e negros, tez branca, ollos grandes, nariz recto e ben proporcionado, e barba espesa e lixeiramente entrecana. O seu semblante é alegre e risueño, e dise que viviu alleo ao amor das cousas mundanas, enfocado nos amores celestiais, apoiándose sempre na graza e auxilio divino. A imaxe de San Bartolomeu que garda a capela axústase a esta iconografía clásica.

A capela, así como a sinxela construción que está moi preto dela, atópase nun lugar fermoso rodeado de vales e carballos centenarios. Todo iso aínda era máis fermoso grazas á luz dun sol que se estaba pondo, bañando a paisaxe con tons dourados e cálidos, realzando a serenidade e beleza da contorna.

1.5.24

A casa do bruxo Antón

by OSCUROABISMO

No comments yet

Hoxe, despois de máis de catro décadas desde a miña primeira e única visita, decidín regresar á casa do bruxo Antón. Aquel primeiro encontro co lugar, hai tanto tempo, foi resultado dun conxunto de circunstancias particulares que converxeron nun momento da miña vida marcado pola desesperación, o contexto social no que me atopaba e algunhas crenzas persoais ás que se chega en procura dunha saída.

Ao volver, levaba comigo un bulebule de recordos difusos, algúns apenas albiscados entre as sombras do pasado, e outros máis nítidos. A imaxe da casa mantíñase gravada na miña mente, coa súa decoración enigmática e máxica, onde figuras e adornos de lugares afastados parecían danzar no medio dunha atmosfera de misterio e maxia. Agora, no medio dun frondoso bosque, a beira dunha estreita estrada en Santa Baia de Anfeoz (Cartelle), a casa do bruxo Antón seguía en pé, desafiando ao tempo coa súa construción aparentemente caótica e desordenada, coma se fose levantada baixo o capricho dalgunha forza invisible.

Ao chegar, tiven a fortuna de atoparme cunha das persoas que a habitan, un home que xentilmente me recibiu e compartiu comigo as historias que habitan entre as paredes daquel lugar singular. Entre elas, a historia do médico rural Serafín Barros, quen alugou un espazo na propiedade nos anos 30 do século pasado. Este médico, coñecido pola súa xenerosidade e os seus métodos pouco convencionais, exerceu durante décadas na zona, deixando unha pegada indeleble na comunidade antes de regresar ao seu lugar de orixe.

A casa pasou logo a mans de Antón e Marta nos anos 70, quen a transformou nun santuario de sanación e espiritualidade. Antón, un antigo mestre en busca dun cambio radical, e Marta, unha muller de orixe checoslovaco cun aura de misterio ao seu ao redor, dedicaron as súas vidas para explorar os límites do convencional e o descoñecido. A través de métodos naturais e terapias alternativas, como o cultivo de flores e o balneario de barro, a casa converteuse nun refuxio para aqueles en busca de curación e renovación.

A historia da casa do bruxo Antón está impregnada dun espírito de procura constante e experimentación no campo da sanación. Ao longo das décadas, a parella viaxou por todo o mundo, absorbendo saberes ancestrais e tradicións curativas de diversos recunchos do planeta. Estes coñecementos reflectíronse na construción do lugar e nas terapias que ofrecían, atraendo a persoas de todas partes en busca de alivio e transformación.

Tras a partida de Antón e Marta, o lugar quedou en silencio durante anos, esperando ser espertado do seu letargo por mans dispostas a continuar o seu legado. E así foi, en agosto de 2013, os fundadores da Asociación Cultural SatChitananda chegaron cargados de ilusión e determinación para darlle un novo impulso ao lugar. Agora, como novos gardiáns do espazo, continúan o labor dos seus predecesores, levando adiante a visión de crear un santuario de sanación e espiritualidade onde a harmonía e o crecemento persoal sexan o centro de todo.

Estiven a pasear polos arredores da casa, fixándome na inmensa cantidade de detalles que o grupo de vivendas ten. Despois duns minutos de pasear, de mirar, de fotografar, o meu anfitrión convidoume a pasar ao interior e coñecer o que dentro garda. Xunto coas historias que contei antes, o meu anfitrión ensinoume diversas estancias, partes que están a recuperar, contoume algún dos proxectos que ten e convidoume a unhas xornadas que en datas próximas teñen previsto realizar, ademais de convidarme a que pasase a fotografalas.

Agradecinlle a invitación e o trato dispensado antes de despedirme del e da casa do bruxo Antón.

EXTERIOR DA CASA DO BRUXO ANTON