A novela de Emmanuel Carrère é como transitar por unha montaña rusa emocional. Este libro trata sobre a vida e a morte, a enfermidade e o amor, e céntrase en dous momentos especialmente tráxicos: a morte dun fillo por un tsunami e a perda dunha nai por cancro.
Ao principio, o relato do tsunami non me enganchou do todo. Pareceume demasiado familiar, como algo que xa vira e lera antes (por exemplo, a película de J.A. Bayona). Con todo, a historia da nai enferma atrapoume moito máis. Impactoume a forma en que Carrère explora as relacións entre os personaxes afectados e como cada un enfronta a realidade dunha maneira particular.
A novela fíxome reflexionar sobre o difícil que é aceptar o fin de certos momentos da vida e a dor que trae consigo saber que a vida dos demais tamén se verá afectada. Houbo momentos conmovedores e outros desgarradores, pero en xeral, a historia mantívome enganchado.
En resumo, "De vidas alleas" é unha novela poderosa e emotiva que che fai pensar e sentir. A pesar de todo, segundo ía avanzando na lectura notaba que faltaba algo, non se vía un desenlace claro. Quizais o autor quixo evidenciar que esas situacións non permiten definir un final concreto, senón un final distinto para cada un dos participantes. Para cada un dos seus lectores
